De gestolen handtekening.

Ik leerde schrijven op de redactie van VROUW, De Telegraaf. Mijn stagebegeleider was voor mij écht een journalist: no-nonsense, een gouden pen en altijd bovenop het verhaal. Zij leerde me niet alleen schrijven, maar gaf me ook de liefde voor het vak mee.

Marjolein hamerde op de wetten van de journalistiek. Ritme, cadans en de kracht van drie. Dat was geen trucje, dat was de basis. Na die stage en een minor 'Schrijven en Redigeren' zat die stijl in mijn vingers. Schrijven is schrappen, elke zin moet raak zijn. Die jaren op de redactie en in de collegebanken, mijn banen en honderden (of misschien wel duizenden) feedbackrondes vormden mijn handtekening. Mijn eigen, nuchtere stijl.

De laatste tijd zit me iets dwars.

Computers hebben miljarden teksten opgeslokt en daarvan geleerd. Van jouw teksten, van mijn teksten, van teksten van de échte pro's. Van die journalisten waar ik ooit tegenop keek en kijk. Met een simpele prompt worden die teksten uitgespuugd. Dat doet iets met me.

Ik ben mijn eigen werk in twijfel gaan trekken.

Soms lees ik een zin van mezelf terug en denk ik: hè bah, dit voelt te makkelijk. Dit lijkt wel op AI. Vooral door mijn ritme en de kracht van drie. Ik hou van korte zinnen, niet te veel komma's, geen gezwets waar je niet op zit te wachten. Zie je, het zijn er drie ;-). Het is de stijl die ik op de harde manier heb geleerd van een vakvrouw die er helaas niet meer is. Alleen voelt die handtekening nu minder eigen, omdat elk algoritme 'm probeert na te bootsen.

Het maakt me kritischer dan ooit.

Ik ben niet alleen kritischer op wat ik online zie, maar vooral op mezelf. Want als de journalistieke wetten nu door iedereen kunnen worden opgeroepen, wat blijft er dan over van het echte vakmanschap?

Ik ben weer op zoek naar de 'ruis'. De zinnen die een beetje schuren. Ik wil niet dat mijn teksten klinken als een invuloefening. Ik wil dat ze klinken zoals ik. Met mijn gevoel, mijn ervaring en mijn trucjes. Hé, zie je, daar is -ie weer. De drie! Ik ben weer leerling. Op zoek naar de zinnen die niet in een patroon passen.