En bedankt, AI.

Vier weken geleden startte ik met Studio Sanne. Ik dacht na over mijn 'brand'. Zocht inspiratie voor een logo, kleuren voor mijn huisstijl, brainstormde over mijn propositie en pay off. Er ontstond een merkje.

Ik maakte een Instagram-account aan en ging aan de slag met de eerste content. De dag erna bouwde ik samen met mijn vriend een website. Met AI weliswaar. Maar ik had een online 'thuis'. Vroeger had ik hiervoor weken moeten ploeteren en heel wat euro's moeten uitgeven. En nu stond het gratis en binnen een paar dagen. En daar knelt het een beetje...

De turbo-maatschappij.

Want het creatieve vak is op dit moment echt gek. En onzeker. Iedereen maakt dankzij AI een soort gigantische inhaalslag. Met een paar slimme prompts bouw je een website, ontwerp je een mooi logo en flans je wat teksten in elkaar. Hoppa, makkelijker kan niet. En sneller ook niet.

Even over die snelheid hé, overal op Instagram zie ik van die video's voorbijkomen: "50 carrousel posts in 30 minuten!" of "Maak jij nog steeds elke post handmatig in Canva?" En ik denk alleen maar: so what? Waarom moet je 50 posts uitspugen? Wat is er mis met zelf je posts knutselen? Waarom mag je niet meer op delete drukken en daarna 5 keer opnieuw schrijven. Is dat niet juist wat iets goed maakt? De tijd die je ergens insteekt, de keren dat je iets in de prullenbak gooit en opnieuw begint. Itereren. Het hoeft niet allemaal standje turbo.

Iedereen is ineens expert.

Alles moet snel. Alles moet in één keer perfect. En iedereen kan zichzelf ineens 'expert' noemen. De drempel om jezelf 'expert' te noemen is er door al die snelle trucjes en hulpmiddelen simpelweg niet meer. En eerlijk? Dat maakt me soms best wel even onzeker.

Ik pitchte van de week aan een supercoole succesvolle ondernemer. Ik kwam precies op het juiste moment in haar inbox en ik mag een voorstel doen voor nieuwe websiteteksten (woehoe!). Dat zou écht een droomklus zijn. Maar ze is niet gek. Ze zei al dat ze die typische AI-teksten er zo uitvist. En hoewel ik drommels goed weet wat ik waard ben, wat ik kan en wat ik doe, kroop tóch die twijfel even lekker naar binnen. Want in een wereld waarin AI en razendsnel produceren de standaard zijn geworden, ga je bijna twijfelen aan je eigen menselijke hand.

Wat is talent nu nog waard als een algoritme het blijkbaar ook prima kan. Wat betekenen al die jaren zwoegen en schrijven nog, als je met de juiste prompt ook een 'aardig' verhaal krijgt? Want ja, met die juiste prompt kreeg ik ook een 'aardige' website (waar ik nog steeds mee loop te ploeteren en aan loop bij te schaven). Maar die snelle teksten, 50 hersenloze posts en al het andere meuk dat met één simpele prompt wordt gegenereerd missen één ding: de mens.

Wat een prompt je niet geeft.

Die succesvolle ondernemer die ik net noemde, die zoekt geen foutloze teksten in bulk binnen 2 dagen. Die zoekt iemand die het vak écht snapt. Iemand waar ze een goed gevoel bij krijgt, die teksten schrijft die haar raken. Waarvan ze denkt: hé, jij vertaalt wat ik wil zeggen.

Uiteindelijk is er nog maar één ding dat écht waarde heeft. En dat zijn de jaren ervaring, de uren ploeteren, de duizenden feedbackrondes waarvan ik heb geleerd. En de pure passie. Die valt niet te programmeren. Dus ja, schoenmaker, hou je bij je leest. Ik blijf lekker bij de letters. Met een website die met een beetje hulp van een tool is gebouwd, maar met teksten die honderd procent uit mijn eigen pen rollen.